-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
1
|Mateus 4:1|
tote o iêsous anêchthê eis tên erêmon upo tou pneumatos peirasthênai upo tou diabolou
-
2
|Mateus 4:2|
kai nêsteusas êmeras a=tesserakonta tsb=tessarakonta kai nuktas a=tesserakonta tsb=tessarakonta usteron epeinasen
-
3
|Mateus 4:3|
kai proselthôn tsb=autô o peirazôn eipen a=autô ei uios ei tou theou eipe ina oi lithoi outoi artoi genôntai
-
4
|Mateus 4:4|
o de apokritheis eipen gegraptai ouk ep artô monô zêsetai a=o anthrôpos all epi panti rêmati ekporeuomenô dia stomatos theou
-
5
|Mateus 4:5|
tote paralambanei auton o diabolos eis tên agian polin kai a=estêsen tsb=istêsin auton epi to pterugion tou ierou
-
6
|Mateus 4:6|
kai legei autô ei uios ei tou theou bale seauton katô gegraptai gar oti tois aggelois autou enteleitai peri sou kai epi cheirôn arousin se mêpote proskopsês pros lithon ton poda sou
-
7
|Mateus 4:7|
ephê autô o iêsous palin gegraptai ouk ekpeiraseis kurion ton theon sou
-
8
|Mateus 4:8|
palin paralambanei auton o diabolos eis oros upsêlon lian kai deiknusin autô pasas tas basileias tou kosmou kai tên doxan autôn
-
9
|Mateus 4:9|
kai a=eipen tsb=legei autô tauta tsb=panta soi a=panta dôsô ean pesôn proskunêsês moi
-
10
|Mateus 4:10|
tote legei autô o iêsous upage b=opisô b=mou satana gegraptai gar kurion ton theon sou proskunêseis kai autô monô latreuseis
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva