-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
1
|Deuteronômio 18:1|
lo'-yihyeh lakkohaniym halviyyim kol-shêbheth lêviy.chêleq venachalâh `im-yisrâ'êl 'ishêy Adonay venachalâtho yo'khêlun
-
2
|Deuteronômio 18:2|
venachalâh lo'-yihyeh-lo beqerebh 'echâyv Adonay hu' nachalâthoka'asher dibber-lo s
-
3
|Deuteronômio 18:3|
vezeh yihyeh mishpath hakkohaniym mê'êthhâ`âm mê'êth zobhechêy hazzebhach 'im-shor 'im-seh venâthan lakkohênhazzeroa` vehallechâyayim vehaqqêbhâh
-
4
|Deuteronômio 18:4|
rê'shiyth deghânkha tiyroshekhaveyitshârekha verê'shiyth gêz tso'nkha titten-lo
-
5
|Deuteronômio 18:5|
kiy bho bâchar Adonay'eloheykha mikkol-shebhâtheykha la`amodh leshârêth beshêm-Adonay hu'ubhânâyv kol-hayyâmiym s
-
6
|Deuteronômio 18:6|
vekhiy-yâbho' hallêviy mê'achadhshe`âreykha mikkol-yisrâ'êl 'asher-hu' gâr shâm ubhâ' bekhol-'avvathnaphsho 'el-hammâqom 'asher-yibhchar Adonay
-
7
|Deuteronômio 18:7|
veshêrêth beshêmAdonay 'elohâyv kekhol-'echâyv halviyyim hâ`omedhiym shâmliphnêy Adonay
-
8
|Deuteronômio 18:8|
chêleq kechêleq yo'khêlu lebhadh mimkârâyv `al-hâ'âbhoth s
-
9
|Deuteronômio 18:9|
kiy 'attâh bâ' 'el-hâ'ârets 'asher-Adonay 'eloheykhanothên lâkh lo'-thilmadh la`asoth ketho`abhoth haggoyim hâhêm
-
10
|Deuteronômio 18:10|
lo'-yimmâtsê' bhekha ma`abhiyr beno-ubhitto bâ'êsh qosêm qesâmiymme`onên umenachêsh umekhashêph
-
-
Sugestões

Clique para ler João 12-13
01 de novembro LAB 671
“JESUS CHOROU”?
João 10-11
Muitas vezes já vi cristãos escaparem pela culatra de João 11:35, ao serem intimados a declamar um versículo bíblico. Por não saberem nada melhor, maior ou mais especial, no susto, dizem: “Jesus chorou”. E se alguém reclamar, ainda poderão dizer: “Mas é um verso bíblico!”. E num contexto assim vemos o questionamento paradoxal que confronta a simplicidade com a seriedade deste versículo.
Seriedade? Sim! Veja a pergunta que surge na cabeça de muitos, ao lerem-no: “Por quem Jesus chorou? Por Lázaro ou por si mesmo?”. O verso 33 trinta e três começa a explicar, e os comentários bíblicos “SDABC” e “O Desejado de Todas as Nações” pegando esta ponta de corda, nos elucidam mais sobre o assunto. E, teologicamente, a conclusão é que “em Sua humanidade, Jesus foi comovido pela dor humana e chorou com os aflitos”. Mas, por trás desta afirmação, há muito significado.
Foi uma cena dolorosa. Lázaro fora muito amado, e suas irmãs choravam por ele, com o coração despedaçado. Os amigos uniam-se ao coro, chorando juntos. Em face dessa aflição humana, dentre muitos amigos consternados pranteando o morto, “Jesus chorou”. Se bem que fosse o Filho de Deus, revestira-Se, no entanto, da natureza humana e comoveu-Se com sua dor.
Seu coração está sempre pronto a compadecer-se perante o sofrimento. Chora com os que choram, e alegra-se com os que alegram-se. Não foi, porém, simplesmente pela simpatia humana para com Maria e Marta, que Jesus chorou. Havia, em Suas lágrimas, uma dor tão acima da simples mágoa humana, como o Céu se acha acima da terra. Cristo não chorou por Lázaro, pois estava para chamá-lo do sepulcro. Chorou por aqueles muitos que ora pranteavam a Lázaro mas, em breve, tramariam a morte dAquele que era a ressurreição e a vida.
O juízo que estava para cair sobre Jerusalém estava delineado perante a visão futurística de Jesus. Ele contemplou Jerusalém cercada pelas legiões romanas. Viu que muitos dos que agora choravam por Lázaro morreriam no cerco da cidade e não haveria esperança em sua morte.
Não foi somente pela cena que se desenrolava a Seus olhos, que Cristo chorou. Pesava sobre Ele a “dor dos séculos” Lançando o olhar através dos séculos por vir, viu o sofrimento, a dor, as lágrimas e a morte que caberia em sorte aos homens. Seu coração pungiu-se por sentir pena da família humana de todos os tempos e em todas as terras. Pesavam-lhe, fortemente, sobre a alma, as misérias da raça pecadora
Foi assim, que a fonte das lágrimas se lhe rompeu. Jesus em um anelo tão profundo em aliviar todas as dores dos humanos, ao ponto de chorar.
Valdeci Júnior
Fátima Silva