-
Leia por capÃtulosComentário sobre a Leitura BÃblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
8
|Apocalipse 22:8|
ab=kagô ts=kai ts=egô iôannês o ab=akouôn ab=kai blepôn tauta ts=kai ts=akouôn kai ote êkousa kai eblepsa b=epeson ats=epesa proskunêsai emprosthen tôn podôn tou aggelou tou deiknuontos moi tauta
-
9
|Apocalipse 22:9|
kai legei moi ora mê sundoulos sou ts=gar eimi kai tôn adelphôn sou tôn prophêtôn kai tôn têrountôn tous logous tou bibliou toutou tô theô proskunêson
-
10
|Apocalipse 22:10|
kai legei moi mê sphragisês tous logous tês prophêteias tou bibliou toutou ts=oti o kairos a=gar b=[gar] eggus estin
-
11
|Apocalipse 22:11|
o adikôn adikêsatô eti kai o ab=ruparos ts=rupôn b=rupareuthêtô a=rupanthêtô ts=rupôsatô eti kai o dikaios ab=dikaiosunên ab=poiêsatô ts=dikaiôthêtô eti kai o agios agiasthêtô eti
-
12
|Apocalipse 22:12|
ts=kai idou erchomai tachu kai o misthos mou met emou apodounai ekastô ôs to ergon a=estin b=estai autou ts=estai
-
13
|Apocalipse 22:13|
egô ts=eimi to ab=alpha ts=a kai to ô ts=archê ts=kai ts=telos o prôtos kai o eschatos ab=ê ab=archê ab=kai ab=to ab=telos
-
14
|Apocalipse 22:14|
makarioi oi a=plunontes tsb=poiountes tas a=stolas tsb=entolas a=autôn tsb=autou ina estai ê exousia autôn epi to xulon tês zôês kai tois pulôsin eiselthôsin eis tên polin
-
15
|Apocalipse 22:15|
exô ts=de oi kunes kai oi pharmakoi kai oi pornoi kai oi phoneis kai oi eidôlolatrai kai pas ts=o philôn kai poiôn pseudos
-
16
|Apocalipse 22:16|
egô iêsous epempsa ton aggelon mou marturêsai umin tauta epi tais ekklêsiais egô eimi ê riza kai to genos a=dauid b=dad ts=tou ts=dabid o astêr o lampros ab=o ts=kai ab=prôinos ts=orthrinos
-
17
|Apocalipse 22:17|
kai to pneuma kai ê numphê legousin ab=erchou ts=elthe kai o akouôn eipatô ab=erchou ts=elthe kai o dipsôn ab=erchesthô ts=elthetô ts=kai o thelôn ab=labetô ts=lambanetô ts=to udôr zôês dôrean
-
-
Sugestões

Clique para ler Números 28-30
21 de fevereiro LAB 418
EM VIGOR
Números 28-30
A leitura de hoje trata do mesmo assunto do inÃcio ao fim: as ofertas. Naquele tempo, o tipo de ofertas era bem diferente, mas é importante entendermos os princÃpios que estão por trás do ato de ofertar atualmente.
A palavra oferta é traduzida como o ato de trazer alguma coisa como oferenda ao Senhor. Nos tempos bÃblicos existiam dois tipos de ofertas:
1º) Ofertas prescritas por lei – eram aquelas que os judeus traziam regularmente para o Senhor, tais como a oferta do holocausto, de manjares, oferta pacÃfica, pelo pecado e pela culpa. É claro que a prática delas não está ordenada para nós, cristãos, no sentido da apresentação literal delas. Mas o significado espiritual ainda é válido, porque quando ofertamos ao Senhor, fazemos isso na convicção de que todas essas bênçãos, que são a paz, comunhão com Deus, ausência de sentimento de culpa, purificação e vida abundante, são realidades presentes em nossas vidas. E é aà que se encaixa o outro tipo de ofertas.
2º) Ofertas voluntárias – eram apresentadas como uma expressão de gratidão a Deus. O povo era convidado a ofertar voluntariamente. Quando se empenharam na construção do tabernáculo no Monte Sinai, trouxeram liberalmente as ofertas com todos os materiais necessários para aquela obra. O povo contribuiu com tanta abundância, que Moisés chegou a pedir que parassem de trazê-las. Em uma reforma espiritual e religiosa promovida pelo sumo sacerdote Joiada, o povo ofertou para custear os reparos que precisavam ser feitos no templo. Todos contribuÃram generosamente, semelhante ao que aconteceu no reinado de Ezequias.
No Novo Testamento, também há várias referências à s ofertas. Muitas delas estão relacionadas ao próprio ministério de Jesus. Lembra da história da viúva pobre que ofertou tudo que tinha? Ela foi louvada pelo Senhor por causa disso. Teve também a mulher do vaso de alabastro, que derramou o unguento carÃssimo nos pés de Cristo. Ela foi criticada por algumas pessoas, mas Jesus valorizou o ato de fé que ela demonstrou.
Mas, com certeza, o maior exemplo de ofertas voluntárias que temos no Novo Testamento está nos atos da Igreja Primitiva. Vemos que os crentes chegaram a vender as propriedades para depositar o dinheiro ao apostolado. Eles ofertavam de um jeito que não mediam esforços. As igrejas da Macedônia, por exemplo, contribuÃam com alegria, até quando eles estavam passando pelas necessidades da pobreza, dando acima do que podiam para poder aumentar a oferta de socorro aos cristãos da Judéia.
Esses exemplos bÃblicos são para nós. Devemos ter a mesma atitude e voluntariedade para com a manutenção da Obra de Deus. O ato de ofertar é uma prática que ainda deve continuar em vigor.
Valdeci Júnior
Fátima Silva