-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
22
|Apocalipse 3:22|
o echôn ous akousatô ti to pneuma legei tais ekklêsiais
-
1
|Apocalipse 4:1|
meta tauta eidon kai idou thura b=aneôgmenê ats=êneôgmenê en tô ouranô kai ê phônê ê prôtê ên êkousa ôs salpiggos lalousês met emou a=legôn tsb=legousa anaba ôde kai deixô soi a dei genesthai meta tauta
-
2
|Apocalipse 4:2|
tsb=kai eutheôs egenomên en pneumati kai idou thronos ekeito en tô ouranô kai epi ab=ton ts=tou ab=thronon ts=thronou kathêmenos
-
3
|Apocalipse 4:3|
ats=kai ats=o ats=kathêmenos ts=ên omoios orasei lithô iaspidi kai ab=sardiô ts=sardinô kai iris kuklothen tou thronou b=omoiôs s=omoia at=omoios orasei smaragdinô
-
4
|Apocalipse 4:4|
kai kuklothen tou thronou a=thronous tsb=thronoi b=kd ats=eikosi ts=kai ats=tessares kai epi tous thronous ts=eidon tsb=tous b=kd ats=eikosi ts=kai ats=tessaras presbuterous kathêmenous peribeblêmenous en imatiois leukois kai ts=eschon epi tas kephalas au
-
5
|Apocalipse 4:5|
kai ek tou thronou ekporeuontai astrapai kai ts=brontai ts=kai phônai ab=kai ab=brontai kai epta lampades puros kaiomenai enôpion tou thronou a=a b=autou tsb=ai eisin ats=ta epta pneumata tou theou
-
6
|Apocalipse 4:6|
kai enôpion tou thronou ab=ôs thalassa ualinê omoia krustallô kai en mesô tou thronou kai kuklô tou thronou tessara zôa gemonta ophthalmôn emprosthen kai opisthen
-
7
|Apocalipse 4:7|
kai to zôon to prôton omoion leonti kai to deuteron zôon omoion moschô kai to triton zôon a=echôn tsb=echon to prosôpon ôs a=anthrôpou tsb=anthrôpos kai to tetarton b=[zôon] ats=zôon omoion aetô ab=petomenô ts=petômenô
-
8
|Apocalipse 4:8|
kai a=ta b=[ta] tessara zôa en kath ab=en ts=eauto b=echon ts=eichon a=autôn a=echôn ana pterugas ex kuklothen kai esôthen ab=gemousin ts=gemonta ophthalmôn kai anapausin ouk echousin êmeras kai nuktos ab=legontes ts=legonta agios agios agios kurios o the
-
9
|Apocalipse 4:9|
kai otan b=dôsi ats=dôsousin ta zôa doxan kai timên kai eucharistian tô kathêmenô epi a=tô tsb=tou a=thronô tsb=thronou tô zônti eis tous aiônas tôn aiônôn
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva