-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
1
|Ezequiel 27:1|
vayhiy dhebhar-Adonay 'êlay lê'mor
-
2
|Ezequiel 27:2|
ve'attâhbhen-'âdhâm sâ' `al-tsor qiynâh
-
3
|Ezequiel 27:3|
ve'âmartâ letsor hayshbhthy[ha][yoshebheth] `al-mebho'oth yâm rokheleth hâ`ammiym 'el-'iyyiymrabbiym koh 'âmar 'adhonây Adonay tsor 'at 'âmart 'aniy keliylathyophiy
-
4
|Ezequiel 27:4|
belêbh yammiym gebhulâyikh bonayikh kâlelu yophyêkh
-
5
|Ezequiel 27:5|
beroshiym miseniyr bânu lâkh 'êth kol-luchothâyim 'erez millebhânonlâqâchu la`asoth toren `âlâyikh
-
6
|Ezequiel 27:6|
'alloniym mibbâshân `âsu mishothâyikhqarshêkh `âsu-shên bath-'ashuriym mê'iyyêy kittiyyim [kittiyyiym]
-
7
|Ezequiel 27:7|
shêsh-beriqmâh mimmitsrayim hâyâh miphrâsêkh lihyoth lâkh lenês tekhêlethve'argâmân mê'iyyêy 'eliyshâh hâyâh mekhassêkh
-
8
|Ezequiel 27:8|
yoshebhêy tsiydhonve'arvadh hâyu shâthiym lâkh chakhâmayikh tsor hâyu bhâkh hêmmâhchobhelâyikh
-
9
|Ezequiel 27:9|
ziqnêy ghebhal vachakhâmeyhâ hâyu bhâkh machaziyqêybidhqêkh kol-'oniyyoth hayyâm umallâchêyhem hâyu bhâkh la`arobhma`arâbhêkh
-
10
|Ezequiel 27:10|
pâras veludh uphuth hâyu bhechêylêkh 'anshêy milchamtêkhmâghên vekhobha` tillu-bhâkh hêmmâh nâthnu hadhârêkh
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva